Sunday, 16 October 2011

အညိဳမွသည္ ၾကက္ေသြးနီသုိ႔ ၁


အညိဳ။ အမွန္ေတာ့ အညိဳ႕ကို ကိုယ္က ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ ့ျဖစ္ခဲ့သည္။ အညိဳကသာ ကိုယ့္ကို မေမ့စတမ္း။
အညိဳကား ကိုယ့္အတြက္ လြတ္လပ္မႈေတြ ေဖာေဖာသီသီ ေပးအပ္ခဲ့သည္။ ဖန္တီးမႈေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာ ျဖစ္ေစခဲ့သည္။ ထို႔ျပင္ အညိဳသည္ ကိုယ့္အတြက္ တံခါးတစ္ခ်ပ္ ေလွကားထစ္ တစ္ဆင့္လည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ကိုယ္သည္ အညိဳ႕ကို မေမ့ႏိုင္ေတာ့။

အညိဳ၏ ေၾကးမ်ားေသာ စာေရးဆရာ

၂၀၀၈ ႏွစ္ဆန္းမွာ ကိုယ္က အဂၤလန္ႏိုင္ငံ၊ ေယာ့ခ္ တကၠသိုလ္၏ ပဋိပကၡမ်ား ေျဖရွင္းမႈ စီမံ ခန္႔ခြဲေရး သင္တန္းကို တက္ေရာက္ေနခ်ိန္။ သင္တန္း၏ ေလ့လာေရး ခရီး အျဖစ္ နယ္သာလန္ ႏိုင္ငံ၊ အမ္စတာဒမ္ ၿမိဳ႕ေလးကို ေရာက္ေနခိုက္ ကိုယ့္ဆီကို လွ်ပ္ေခ်ာ စာတစ္ေစာင္ ေရာက္လာသည္။အညိဳ႔ဆီကပင္။ အညိဳ၏ စာေပ အႏုပညာ ဌာန တာ၀န္ခံ ေရာဘတ္ကူးဗားမွ ေရးလာသည့္ လွ်ပ္ေခ်ာစာမွာ သည္သို႕။ အညိဳ၏ Watson ၀တ္ဆင္ အျပည္ျပည္ ဆိုင္ရာ ေလ့လာေရး ဘာသာရပ္ႏွင့္ သူတို႔ စာေပ အႏုပညာဌာန တို႔မွ ပူးေပါင္းစီစဥ္သည့္ IWP International Writers Project အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ စာေရးဆရာ အစီအစဥ္ အတြက္ ကိုယ့္ထံမွ ကိုယ္ေရး အက်ဥ္းကို ေမွ်ာ္ေနပါသည္ဟု။ ကိုယ္က သည္အစီအစဥ္ အတြက္ ေလွ်ာက္ရန္ စိတ္ကူး မရွိခဲ့။

ထို႔ျပင္ ကိုယ့္လွ်ပ္ေခ်ာစာ လိပ္စာကို ကူးဗားက မည္ကဲ့သို႔ ရရွိသြားမွန္းလည္း မသိ။ ထိုစဥ္က အိမ္လြမ္းနာက လည္း သည္းေနခ်ိန္။ သည္ေတာ့ သည္အေၾကာင္းကို ကိုယ္ မသိရွိခဲ့ပါဟု စာခပ္တိုတို ျပန္လိုက္သည္။ ကူးဗားက ခ်က္ခ်င္း စာျပန္လာသည္။ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ အိုင္အို၀ါ တကၠသိုလ္မွာ IWP International Writing Program အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ အေရးအသား အစီအစဥ္ အၿပီး ၂၀၀၆ ႏွစ္ဆန္းမွာကတည္းက သူတို႔ကို ထိုအစီအစဥ္၏ ဒါ႐ိုက္တာ ခရစ္မာေရးလ္က ညႊန္းခဲ့သျဖင့္ ကိုယ့္ကို ဆက္သြယ္ခဲ့ဖူးေၾကာင္း၊ ထိုစဥ္က ကိုယ့္ထံမွ ထိုႏွစ္အတြက္ မလာလိုေသးေၾကာင္း၊ ေဂ်ဗီဇာ၏ သဘာ၀ အရလည္း ေနာင္ ႏွစ္ႏွစ္ၾကာမွ လာႏိုင္မွာျဖစ္ ေၾကာင္းတို႔ျဖင့္ အေၾကာင္း ျပန္ၾကားခဲ့ သျဖင့္ ယခုမွ ျပန္လည္ ဆက္သြယ္ရျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း စာျပန္လာခဲ့သည္။ ထိုအခါမွ ကိုယ့္ကို အညိဳက မေမ့စတမ္း ျဖစ္ခဲ့သေလာက္ ကိုယ္က ေမ့ေနခဲ့ေၾကာင္း သေဘာ ေပါက္မိသြားသည္။ သည္ေတာ့ သူတို႔ ၀က္ဘ္စာမ်က္ႏွာကို ရွာၾကည့္မိသည္။

အစီအစဥ္ အတြက္ ေလွ်ာက္လႊာ ေခၚထားေသာ ေနာက္ဆံုးေန႔က ေက်ာ္လြန္၍ပင္ သြားခဲ့ၿပီ။ သည္ ေတာ့ လွ်ပ္ေခ်ာစာ ျပန္ပို႔လိုက္သည္။ ကိုယ့္ဆီက ေလွ်ာက္လႊာကို ေမ့လိုက္ပါ ေတာ့ဟု။ အေၾကာင္းက သင္တို႔၏ ေလွ်ာက္လႊာပိတ္ရက္ ကုန္ဆံုး သြားၿပီကိုး။ ထိုအခါ ကူးဗားဆီမွ စာျပန္လာသည္။ ေလွ်ာက္လႊာ ပိတ္ရက္ကို ေမ့လိုက္ပါ၊ သူတို႔မွာ ႏိုင္ငံ အခ်ဳိ႔မွ ေလွ်ာက္လႊာ အခ်ဳိ႕ လက္ခံထားရၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ ကိုယ့္ထံမွ ေလွ်ာက္လႊာကို ေမွ်ာ္ေနေသးေၾကာင္းတဲ့။ သည္ေတာ့မွ ကိုယ္က လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္လာရၿပီ။ အညိဳသည္ ကိုယ့္ကို အေလးအနက္ ထားသည္ကိုး။

သို႔ေသာ္ အိမ္လြမ္းနာကို ပက္ပက္စက္စက္ ခံစားေနရဆဲ ျဖစ္ေသာ ကိုယ္က ဥာဥ္မေကာင္းစြာ ေတြးေနမိသည္။ သည္သင္တန္းက ဧၿပီလလယ္မွ ၿပီးကာ ရန္ကုန္ကို လကုန္ခါနီးမွ ေရာက္မည္။ အညိဳ၏ အစီအစဥ္က အေမရိက၊ ႐ို႕ဒ္ အိုင္းလန္းျပည္နယ္၊ ပေရာဗီဒင့္စ္ၿမိဳ႕ကို ဇူလိုင္လဆန္း အေရာက္ သြားရမည္။ ၿပီးေတာ့ ရန္ကုနု္မွာ ေနဖို႔ ကိုယ့္အတြက္ အခ်ိန္သိပ္ မရွိ။ သည္ေတာ့ အညိဳက မေခၚလည္း ကိုယ္က ေပ်ာ္ျမဲ။ သည္ေတာ့ ကိုယ္ေရး အက်ဥ္းႏွင့္ အတူ ေပးပို႔ရမည့္ ကိုယ့္လက္ရာ စာေပ နမူနာကို သမား႐ိုးက် ေရးဟန္ မဟုတ္တာေတြ ေရြးေပးဖုိ႔ စိတ္ကူး မိေတာ့သည္။ စာတမ္းလား၊ ၀တၳဳလား၊ ကဗ်ာလား မသဲကြဲပါဟု ေျပာေလ့ ရွိၾကေသာ ကိုယ့္လက္ရာ အခ်ဳိ႕ကို ေရြးျဖစ္သည္။

ထိုအခ်ိန္က ကိုယ္က အလုပ္မ်ား ေနသျဖင့္ ကိုယ့္ထံ လွ်ပ္ေခ်ာစာျဖင့္ အဆက္မျပတ္ ဆက္သြယ္ေနေသာ ကူးဗား အေၾကာင္း မေလ့လာျဖစ္ေသးသလို အညိဳ၏ ထိုအျပည္ျပည္ ဆိုင္ရာ စာေရးဆရာ အစီအစဥ္ အေၾကာင္းလည္း အေသးစိတ္ မေလ့လာ ျဖစ္ေသး။ သည္လိုႏွင့္ ကိုယ္ ေယာ့ခ္မွမျပန္မီ အညိဳက စာျပန္လာသည္။ ၂၀၀၈-၂၀၀၉ ခုႏွစ္အတြက္ ဘေရာင္း တကၠသိုလ္(သို႔) အညိဳ၏ အျပည္ျပည္ ဆိုင္ရာ စာေရးဆရာ အစီအစဥ္အတြက္ ကိုယ့္ကိုသာ ေရြးခ်ယ္ လိုက္ပါသည္ဟု။

သည့္ေနာက္မွာ ကိုယ္က ဇူလိုင္အစား စက္တင္ဘာမွ လာပါရေစဟု ေစ်းဆစ္ ျပန္ေသးသည္။ အလုပ္ေတြပစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္ေလာက္ ျပည္ပမွာ ေနဖို႔ကို ကိုယ္က အလြန္ တြန္႔ဆုတ္ ေနခဲ့သည္ကိုး။ ကိုယ့္ဆီက ေၾကးမ်ားမႈ ေတြကို ကူးဗားက ဒိုင္ခံေျဖရွင္းသည္။ ကိုယ့္အျဖစ္က ေျပာင္းျပန္ႀကီး ျဖစ္ေနမွန္း မသိ ေလာက္ေအာင္ ကိုယ္က ရန္ကုန္မွာ အခ်ိန္ပို ေနရေရးကို အသည္းအသန္ ေစ်းဆစ္ခဲ့ သည္။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ေမလမွာ နာဂစ္ျဖစ္ေတာ့ ကိုယ္က ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္ေနၿပီး အျဖစ္ဆိုး အတြက္ ကိုယ္စြမ္းဉာဏ္စြမ္း ရွိသမွ် လုပ္အားေပးလိုခိုက္မို႔ သည္လိုသာ နာဂစ္ ျဖစ္မည္မွန္း ႀကိဳသိခဲ့လွ်င္ အညိဳ၏ အစီအစဥ္ကို လက္ခံခဲ့မွာ မဟုတ္ဟုပင္ ေသြး႐ူးေသြးတန္း လွ်ပ္ေခ်ာစာ တစ္ေစာင္ လွမ္းပို႔ခဲ့ေသးသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ကိုယ့္ဘက္က ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြ တသီတတန္းကို ကူးဗားက သည္းခံခဲ့႐ံုမက သည့္ထက္ ထပ္ၿပီး ေတာင္းဆိုစရာေတြ ရွိေသးလွ်င္ ယခုကပင္ အကုန္အစင္ ေျပာထားႏိုင္ ေၾကာင္းပင္ စာျပန္ခဲ့ေလသည္။

အညိဳႏွင့္ ကူးဗားကို ကိုယ္က သည္သို႔သည္ႏွယ္ ေၾကးမ်ား၊ ေစ်းဆစ္ခဲ့သမွ် သည္ ကူးဗားကို လူခ်င္း မေတြ႔ရခင္ အထိသာ ခံခဲ့ေပသည္။ ကူးဗားကို မည္သူ မည္၀ါဟု အေသအခ်ာ သိလိုက္ရၿပီးမွာေတာ့ အညိဳႏွင့္ သူ႔အေပၚ အားနာစိတ္သည္ ယခုအခ်ိန္ထိ က်န္တုန္းပင္။ သည္ေနရာမွာ ကိုယ့္စိတ္ကူး အလြဲကိုလည္း ၀န္ခံရေပမည္။ ကိုယ္က သမား႐ိုးက် စာေပလက္ရာမ်ဳိး မဟုတ္သည္ကို ေပးလိုက္လွ်င္ ကူးဗား ႏွင့္အညိဳက စိတ္၀င္စားခ်င္မွ ၀င္စားမည္ဟု တလြဲ ေတြးခဲ့ျခင္းသာ။ အမွန္မွာ ေရာဘတ္ကူးဗားဟူသည္ အေမရိကန္ စာေပသမိုင္း တစ္ေလွ်ာက္ စာအေရးအသားႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ စြန္႔ဦး တီထြင္သူ ျဖစ္ေလသည္။ သည္ေနရာမွာ ကိုယ့္စာဖတ္ အားကလည္း ကူးဗား စာေတြကို စြဲမွတ္မိေနေအာင္ မထက္သန္ခဲ့၊ မနက္နဲခဲ့ဟု ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္ပ်က္မိရျပန္သည္။ ကူးဗားသည္ ေစ်းကြက္၀င္ လက္ရာမ်ဳိးကို သေဘာ မက်ေသာ၊ စာေပကို ေခတ္ႏွင့္အညီ အႏွစ္ သာရေရာ ပံုသဏၭာန္ပါ ေျပာင္းလဲ တီထြင္တတ္ေသာ၊ အသစ္အသစ္ တီထြင္ ဖန္တီးမႈကို ခံုမင္လွေသာ၊ စာအေရးအသား ဆန္းသစ္မႈ အရာမွာ စြန္႔ဦးတီထြင္သူအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳ ခံရေသာ၊ အညိဳ၏အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ စာေရး ဆရာအစီအစဥ္အတြက္ ဖခင္ တစ္ဦးဟု ဆိုအပ္ေသာ စာေရးဆရာ ရင့္မာႀကီး ျဖစ္သည္ကိုး။

စာေပပံုသဏၭာန္သစ္ရွင္ ေရာဘတ္ကူးဗားႏွင့္ Robert Coover ကူးဗားက ၁၉၃၂ ခုႏွစ္ဖြားပါ။ သူ႔စာမ်ားမွာ အေၾကာင္းအရာထက္ အေရးအသားကို ဂ႐ုတစိုက္ တီထြင္ဆန္းသစ္ ထားသည့္အတြက္ စာေရး စမွာပင္ အေမရိကန္ စာေပေလာက၏ အသိအမွတ္ျပဳမႈကို ခံရပါသည္။ သူ႔ကို Fabulation ႏွင့္ Metafiction စာေပပံု သဏၭာန္မ်ား၏ ဖခင္ႀကီးဟုလည္း ဆိုၾကသည္။ သူက ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ၀တၳဳတို မ်ားကို အေစာဆံုး ေရးသားခဲ့သူ အျဖစ္လည္း နာမည္ေက်ာ္သည္။ သူ၏ နာမည္ အေက်ာ္ဆံုး လက္ရာမွာ Magic Realism အမ်ဳိးအစား ျဖစ္ေသာ The Public Burning ျဖစ္သည္။ သူ႔လက္ရာ တခ်ဳိ႕မွာ ဘာသာေရး၊ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ လိင္မႈ ေရးရာမ်ားကို ႐ႈေထာင့္တစ္မ်ဳိး၊ တင္ျပဟန္ တစ္ဖံုျဖင့္ ေရးသားထားျခင္း ျဖစ္သည္။ သူသည္ သည္ဘေရာင္း တကၠသိုလ္၏ စာေပ အႏုပညာ ဌာနမွာ အႀကီးဆံုး ျဖစ္သကဲ့သို႔ အျပည္ျပည္ ဆိုင္ရာ စာေရးဆရာ အစီအစဥ္ကို စတင္ ဖန္တီး ထူေထာင္ခဲ့သူလည္း ျဖစ္သည္။

ဘေရာင္း၏ စာေပ အႏုပညာ ဌာနမွာ အေမရိကန္ တကၠသိုလ္မ်ားရွိ MFA (Master of Fine Arts) ဘြဲ႔လြန္ သင္တန္းမ်ား အားလံုးအနက္ ထူးျခားေသာ လွ်ပ္စစ္စာေရးနည္း သင္တန္းကို ပို႔ခ် ေပးေနသည္မွာလည္း ကူးဗား၏ ႀကိဳးစား တီထြင္မႈပင္ျဖစ္သည္။ စာေပဆုေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ ရရွိထားေသာ္ လည္း သူက အေနမႂကြား။ သူ႔တီထြင္မႈ အားလံုးထဲမွာ ေနာက္ဆံုး ျဖစ္သကဲ့သို႔ အဆန္းသစ္ဆံုးႏွင့္ အခက္ခဲဆံုး တစ္ခုမွာ The Cave ျဖစ္သည္။

အညိဳကို ကိုယ္ေရာက္သည့္ အခ်ိန္မွာ ကူးဗားက လန္ဒန္မွာ ေနေနခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ သည္ေတာ့ ကိုယ္က ကိုယ့္႐ံုး ခန္းရွိရာ ၀တ္ဆင္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေလ့လာေရး ဌာန အေဆာက္အအံုမွာပင္ အခ်ိန္ေပးေန ျဖစ္သည္။ သည္ဌာနႏွင့္ ဌာနမွ ဖိတ္ၾကားေလ့ ရွိေသာ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ပညာရွင္မ်ား အေၾကာင္း ကလည္း စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလွသည္။ ကိုယ္မေရာက္မီ ၂၀၀၇-၂၀၀၈ ခုႏွစ္က သည္ဌာနမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ အတြက္ ကုလသမဂၢ ဆိုင္ရာ အထူး ကိုယ္စားလွယ္ အျဖစ္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဖူးေသာ မစၥတာ ေပါင္လိုဆာဂ်ီ႐ိုပီညဲ႐ိုး ရွိေနခဲ့သည္။ သူ႔႐ံုးခန္းက ေအာက္ဆံုးထပ္မွာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ကိုယ့္႐ံုးခန္းကေတာ့ သံုးထပ္၊ အေပၚဆံုးမွာ။ ကိုယ္က ရန္ကုန္မွာ ရွိခဲ့စဥ္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး မနက္ ေဆး႐ုံ၊ ေန႔လယ္ မဂၢဇင္းတိုက္ျဖင့္ အခ်ိန္ပိုင္း အလုပ္ႏွစ္ခု လုပ္ခဲ့သည္မို႔ ကိုယ္ပိုင္ ႐ုံးခန္းႏွင့္ စားပြဲပင္ ရွိခဲ့သူ မဟုတ္ေသာ္လည္း အခု အညိဳ႕ရင္ခြင္မွာေတာ့ မွန္ျပတင္းႀကီး ရွိသည့္ ေခတ္မီ ႐ံုးခန္းႀကီးႏွင့္ ျဖစ္ေနသည္။

သို႔ေသာ္ မစၥတာပီညဲ႐ိုး အပါအ၀င္ အျခား ပညာရွင္မ်ား အဖို႔ ဌာနမွာ တက္ေရာက္ေနသည့္ ႏိုင္ငံတကာ ေက်ာင္းသားမ်ားကို စာသင္ေပးရ၊ အတန္းယူ ေပးရသည့္ အလုပ္ ရွိေသာ္လည္း ကိုယ့္မွာေတာ့ ကိုယ့္စာကိုယ္ ေရး႐ံုမွအပဌာန အတြက္ မည္သည့္ အလုပ္ကိုမွ် လုပ္ေပးစရာ မလိုခဲ့ေခ်။ အျခား ဌာနမ်ားမွ Faculty ေခၚ ဆရာ မ်ားက သူတို႔၏ စာသင္တန္းမ်ား အတြက္ ဧည့္ဆရာ အျဖစ္ ဖိတ္ၾကားမႈကိုလည္း ကိုယ့္သေဘာ အတိုင္း လက္ခံလိုက လက္ခံ၊ ျငင္းဆန္လိုက ျငင္းဆန္ႏိုင္သည္ဟု ကူးဗား၏ လက္ေထာက္ ဆရာတစ္ဦး ျဖစ္ေသာ စာေရးဆရာ ေဂးလ္နယ္လ္ဆင္က ေျပာျပန္သည္။

သူက စာေပ အႏုပညာ ဌာနမွ ျဖစ္သည္။ ၀တ္ဆင္ကလည္း ကိုယ့္ကို မည္သည့္ ေတာင္းဆိုမႈမွ် မရွိေသးဘဲ ရက္သတၱပတ္ အခ်ဳိ႕ ကုန္ဆံုး လာခ်ိန္မွာ ကိုယ္က အၿငိမ္ မေနခ်င္ေတာ့။ စာေရးရသည္မွာလည္း အတန္ ညည္းေငြ႔လာသည္။ သည္ေတာ့ အညိဳ႕ရင္ခြင္ကို ျပန္မေရာက္ လာေသးသည့္ ကူးဗားကို လွ်ပ္ေခ်ာစာ လွမ္းပို႔ၿပီး ခရီး ခဏတစ္ျဖဳတ္ ထြက္ဦးမည္ဟု အေၾကာင္း လွမ္းၾကားသည္။ ကူးဗားက ခပ္ရႊင္ရႊင္ လွ်ပ္ေခ်ာစာ တစ္ေစာင္ ျပန္လာသည္။ သည္ကာလမ်ား အတြင္း ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ ကိုယ့္သေဘာ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ စာမေရးလိုကလည္း ရေၾကာင္း၊ ခရီး ထြက္လိုကလည္း အေၾကာင္းၾကားစရာမလိုေၾကာင္း၊ ထင္ရာကို စိတ္ႀကိဳက္စိုင္းႏိုင္ ေၾကာင္းတဲ့။သည္မွာတင္ အညိဳကေပးေသာ အစြမ္းကုန္လြတ္လပ္မႈကို ကိုယ့္မွာ တအံ့တၾသ မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ခံစားလိုက္ရသည္။ အခ်ိန္ျပည့္ မည္သည့္ တာ၀န္ ၀တၱရားကိုမွ ထမ္းေဆာင္စရာမလိုသကဲ့သို႕ မည္သည့္ အေႏွာင္အဖြဲ႔မွ မရွိပါ ဆိုေသာ သည္ဘ၀ အေျခအေနမ်ဳိးကို ကိုယ္က မည္သည့္အခါကမွ အိပ္မက္ပင္ မမက္စဖူး၊ မပိုင္ဆိုင္စဖူးမို႔ အညိဳ၏ ေစတနာကို ကိုယ့္မွာ မေနတတ္မထိုင္တတ္စြာ လက္သင့္ ခံခဲ့ရျပန္သည္။  အညိဳ။ ထိုစဥ္ကတည္းက အညိဳ၏ အႏွစ္သာရသည္ လြတ္လပ္မႈဟု ကိုယ္က မုခ် ဆိုႏိုင္ခဲ့ၿပီေလ။

ကေလာင္မကိုင္သည့္ စာေရးဆရာမ်ားႏွင့္ စာေပဂူ


အညိဳ၏ ထူးျခားခ်က္မွာ လြတ္လပ္မႈခ်ည္း သက္သက္ မဟုတ္ေခ်။ ဆန္းသစ္ တီထြင္မႈလည္း ျဖစ္ေလသည္။ သည္အေၾကာင္းကို အညိဳ႕ရင္ခြင္ထဲ ေရာက္ၿပီး မၾကာမီ မွာပင္ ကိုယ္ စသိလာရသည္။ အညိဳက Interrupt ဆိုသည့္ ပြဲေတာ္ေလး တစ္ခုကို က်င္းပခဲ့သည္။ သည္ပြဲေတာ္က စာေပ ပြဲေတာ္ဟု ဆိုႏိုင္ေသာ လွ်ပ္အႏုပညာ ပြဲေတာ္ပင္ ျဖစ္သည္။ အညိဳ၏ စာေပ အႏုပညာ ဌာနမွ ပို႔ခ်ေပးေသာ စာေပ အႏုပညာရပ္ မ်ားတြင္ လွ်ပ္စာေရးနည္း ပါ၀င္သည္။ ကူးဗားက စတင္ တီထြင္ေသာ စာေရး နည္းမို႔ အေမရိကန္ တစ္ခြင္ အျခားေသာ တကၠသိုလ္မ်ားမွာ သည္ပညာရပ္ကို သင္ေလ့သင္ထ မရွိေသာ္လည္း အညိဳ႕ မွာေတာ့ သည္ပညာရပ္ကို အထူးတလည္ သင္ေပးသည္။

နည္းပညာ ေခတ္ႀကီးတြင္ စာကို စာအုပ္အျဖစ္ မဖတ္ၾကေတာ့ဘဲ လွ်ပ္ဖိုင္မ်ား အျဖစ္ ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္သားျပင္ေပၚတြင္ ဖတ္ေလ့ျဖစ္လာခ်ိန္တြင္ သည္စာေရးနည္းက အေတာ္ႀကီး ေခတ္မီသည့္နည္း ျဖစ္ ေနပါေတာ့သည္။ ထိုနည္းပညာကို မိတ္ဆက္ကာ ထိုနည္းပညာမွ ေပးေသာ ရသကို အေထာက္အကူျပဳ ပစၥည္းမ်ား ျဖစ္ေသာ ကြန္ပ်ဴတာ၊ အင္တာနက္ မ်ားျဖင့္ တင္ဆက္ ျပသမႈမ်ားသည္ Interrupt ၏ အဓိက က်ေသာ အရာမ်ား ျဖစ္ေပသည္။

ကြန္ပ်ဴတာတြင္ အသံုး ျပဳတတ္ေသာ ကုတ္ေ၀ါဟာရ IRQ ကို အေျခခံ ထားျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ထိုကုတ္မွာ ကြန္ပ်ဴတာ၏ အဓိက အလုပ္လုပ္သည့္ ယူနစ္ကို အမိန္႔ ေပးပါသည္။ ထိုအမိန္႔က လက္ရွိ အလုပ္ကို ရပ္ၿပီး ေနာက္အလုပ္ကို လုပ္ခြင့္ေပးဖို႔ပါဆိုသည့္ သေဘာေဆာင္သည္။ ၾကားျဖတ္သည္ ဆိုေသာ သေဘာ သက္ေရာက္သည္။ IRQ ၏ ေနာက္အသံထြက္ အနက္တစ္ခုမွာ Iargue လည္း ျဖစ္သကိုး။ ပြဲေတာ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ စာအေရးအသား ပံုစံသစ္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာဆိုျငင္းခုံၾကဖို႔ပင္။ အိုင္တီေခတ္မွာ စာအေရးအသား  တင္ဆက္ပံုသည္ လက္ရွိ နည္းပညာ အသံုးအေဆာင္မ်ားကို အသံုးခ်ၿပီး လူမ်ား၏ ရွိရင္းစြဲ ယဥ္ပါးၿပီးသား အႏုပညာ ပံုသဏၭာန္မ်ား ၾကားသို႔ တိုးျဖတ္ ေႏွာင့္ယွက္သကဲ့သို႔ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားလာျခင္း ျဖစ္သည္။

ထိုနည္းပညာကို အသံုးျပဳၿပီး စာေရးသူ မ်ားကား ကေလာင္ မကိုင္ၾကေတာ့။ အမွန္ေတာ့ ကိုယ္သည္ပင္လွ်င္ ကေလာင္ မကိုင္ဘဲ ကီးဘုတ္ကိုင္ကာ စာေရး လာခဲ့သည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္စု ေက်ာ္ခဲ့ေလၿပီ။ သို႔ေသာ္ ကိုယ္တို႔က ကီးဘုတ္မွာ လက္ကြက္ကို အသံုးခ်ၿပီး စာစီစာ႐ိုက္ ရံုသာ။ သူတို႔ကေတာ့ စကားလံုးမ်ား အျပင္ နည္းပညာ အကူအညီျဖင့္ အ႐ုပ္ကိုလည္း ေပါင္းစပ္သည္။ အသံကိုလည္း ထည့္သြင္း သည္။ သည္ေတာ့ အရသာကား မတူေတာ့။ သည္ပြဲမွာ လူႀကိဳက္မ်ား စိတ္၀င္စားခံရေသာ အဖြဲ႔က Young-Hae Cheng Heavy Industries ျဖစ္သည္။ ကိုရီးယားမွ စာေရးဆရာ အမ်ဳိးသမီး တစ္ဦးႏွင့္ အေမရိကေရာက္ ကိုရီးယား ေက်ာင္းသား တစ္ဦးတို႔ ပူးေပါင္း တင္ဆက္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ပါ၀ါပြိဳင့္ တင္ဆက္ပံုမ်ဳိး ခပ္႐ိုး႐ိုး တင္ဆက္မႈတြင္ ျပကြက္ျပခ်က္မ်ားကို အျဖဴေရာင္ ေနာက္ခံတြင္ စာလံုး အရြယ္အစား ႀကီးႀကီး မားမားျဖင့္ ၀ါက်မ်ားကို တင္ဆက္ၿပီး ေနာက္ခံက ထို၀ါက်မ်ားထက္ အနည္းငယ္ ပိုရွည္ေသာ စာပိုဒ္မ်ားကို အသံထြက္ တင္ဆက္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္၏ တင္ဆက္မႈမွာ နည္းပညာ၏ အကူအညီကို အလြန္အၾကဴး မသံုးထားသျဖင့္ ပြဲေတာ္လာ ပရိသတ္ အမ်ားစုက နားလည္ႏိုင္ၾကသည့္ အတြက္လည္း ကမာၻ အရပ္ရပ္မွာ သူတို႔ တင္ဆက္မႈက ေအာင္ျမင္ ေနေလသည္။ ေနာက္ထပ္ တင္ဆက္သူ အခ်ဳိ႕မွာ ကမာၻ႔ ႏိုင္ငံ အသီးသီးကျဖစ္ကာ လူငယ္မ်ား ပီပီ နည္းပညာကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး အသံုးခ်ထား ၾကသျဖင့္ စကားလံုးမ်ား၊ ေ၀ါဟာရမ်ားျဖင့္ တင္ဆက္ထားသည့္ ႐ုပ္ရွင္ဆန္ဆန္ ၾကည့္စရာ၊ ခံစားစရာ အႏုပညာတစ္ခုကဲ့သို႔ ေတြ႔ျမင္ ၾကရေလသည္။

ထိုတင္ဆက္ သူမ်ားထဲမွာ Cris Cheek က ေခါင္းတံုးေျပာင္ေျပာင္၊ စေကာ့တလန္စကတ္ ၀တ္ထားၿပီး ကိုယ္ခႏၶာက က်ားစီးဖားစီးမို႔ ျမင္ရ႐ံုႏွင့္ ထူးျခား ေနသူပင္။ သူ႔တင္ဆက္မႈမ်ားကလည္း ထူးျခားသည္။ သူက ျမင္ကြင္းေပၚကို ျဒပ္မဲ့ဆန္သည့္ ပံုရိပ္မ်ားကို အေရာင္ ေမွာင္ေမွာင္မိုက္မိုက္မ်ားျဖင့္ ျပထားၿပီး သူက ပ႐ိုဂ်က္တာ ေရွ႕မွာ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း ကာၿပီး ရပ္လိုက္ျပန္သျဖင့္ သူ႔ေခါင္းတံုးအရိပ္က ပိတ္ကားေပၚမွာ က်ေနျပန္သည္။ သူ ရြတ္သြားသည့္ အေၾကာင္းအရာ အမ်ားစုက ကဗ်ာဆန္ေသာ အေတြးအျမင္မ်ားပင္။ ထို႔ေၾကာင့္ လတ္တေလာ ျပသေနသည့္ စက္ရပ္ သတင္းဆိုး တစ္ပုဒ္ကို ကဗ်ာဆန္ဆန္ ခံစားေနရသည့္ ရသမ်ဳိး ျဖစ္ေစျပန္သည္။

ေနာက္ထူးျခားသူ တစ္ဦးကေတာ့ Marco Niemi ျဖစ္သည္။ သူက ဥေရာပမွ လာသူျဖစ္ၿပီး လူငယ္ပီပီ ဂိမ္းနည္းပညာကို အားျပဳကာ စကားလံုးႏွင့္ ေ၀ါဟာရမ်ားကို ဂိမ္းတင္ဆက္မႈ တစ္ခုမွာကဲ့သို႔ လႈပ္ရွား ေျပာင္းလဲသြားခိုက္ အနက္မ်ား၊ ခံစားခ်က္မ်ား ကြဲျပားသြားရန္ အားထုတ္ထားေလသည္။ ထိုသို႔ ႏိုင္ငံတကာမွ လွ်ပ္စစ္ စာေရးဆရာမ်ား၏ လက္စြမ္းကို ခံစားၾကၿပီးသည့္ အခါ အညိဳ႔ရင္ေသြး၊ စာေပ အႏုပညာ ဌာန၏ မဟာ၀ိဇၨာ ေက်ာင္းသား၊ ေရာဘတ္ ကူးဗား၏ တပည့္ တစ္ဦးမွလည္း လက္စြမ္းျပျပန္ပါသည္။ သူ႔လက္စြမ္းျပမႈကေတာ့ အင္တာနက္ႏွင့္ပါ ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး ပရိသတ္ကပါ ပူးေပါင္းပါ၀င္ၾကရသည့္ တင္ဆက္မႈ ျဖစ္ေနသည္မို႔ တစ္မူ ထူးျခားသြားျပန္ပါသည္။ သူက အင္တာနက္ ၀က္ဘ္ဆိုက္လိပ္စာ တစ္ခုကို ပရိသတ္ အားေပးကာ ထို၀က္ဘ္ထဲသို႔ အားလံုး ၀င္ေရာက္ၿပီး အသင့္ ေစာင့္ေနေစသည္။

သူကလည္း ထို၀က္ဘ္ စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ရွိေနသည္မို႔ သူက စကားလံုးတစ္လံုး၊ ေ၀ါဟာရ တစ္ခု၊ စာေၾကာင္း တစ္ေၾကာင္းကို အလ်င္ဦးဆံုး ႐ိုက္ထည့္လိုက္ၿပီး ပရိသတ္မွလည္း အဆင္ေျပသည့္ စကားလံုး၊ ေ၀ါဟာရ ေနရာမ်ားမွာအေပၚက ထပ္႐ိုက္ကာ ျပင္ၾက၊ ျဖည့္ၾက လုပ္ၾကရန္ တိုက္တြန္းသည္။ ထိုအခါ စကားလံုးေတြ၊ ေ၀ါဟာရေတြက အစဥ္အျမဲ ေျပာင္းလဲေနသည္။ ထိုေျပာင္းလဲသမွ်ကို သူက အသံျဖင့္ လိုက္ဖတ္သည္။ တက္ေရာက္ လာသည့္ ပရိသတ္ေတြကလည္း စာေရးဆရာ ျဖစ္လွ်င္ ျဖစ္၊ မျဖစ္လွ်င္ စာေပ အႏုပညာကို ေလ့လာေနသည့္ေက်ာင္းသားမ်ား ျဖစ္သကဲ့ သို႔ စာေပ ၀ါသနာ ပါသူမ်ား ျဖစ္ရာ ေပၚလာသည့္ေ၀ါဟာရတစ္ခုႏွင့္ ဆက္စပ္မည့္ တြဲဖက္အနက္၊ ဆန္႔က်င္ဘက္ အနက္ ရွိေနသည့္ ေ၀ါဟာရမ်ားကို ဆက္တိုက္ဆိုသလို ျဖည့္ၾကျပင္ၾက ၀င္စြက္ၾက ေတာ့သည္။ အမွန္တကယ္ပင္ Interrupt လုပ္ၾကေတာ့သည္။

ထိုအခါ တင္ဆက္သူက အတတ္ႏိုင္ဆံုး အျမန္ႏႈန္းျဖင့္ ေပၚသမွ် ေ၀ါဟာရမ်ားကို လိုက္လံရြတ္ဖတ္ရာမွ အလြန္ လွပၿပီး အနက္ႂကြယ္သည့္ လက္တန္း ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္လာေတာ့သည္။ ထိုကဗ်ာကား သိမ္းထား၍လည္း မရ။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ျပန္ရွာ၍လည္း မရႏိုင္ သည့္အျပင္ မူပိုင္ ကဗ်ာရွင္ဟူ၍လည္း တစ္ဦး တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္မူဘဲ တင္ဆက္သူႏွင့္ ပရိသတ္တို႔အားလံုး၏ စုေပါင္း ဖန္တီးမႈ အျဖစ္ ခံစားလိုက္ၾကရသည္။

သည္တင္ဆက္မႈအၿပီးမွာေတာ့ ကိုယ္သည္လည္း အညိဳ၏ ထူးျခားမႈႏွင့္ လြတ္လပ္မႈကို အရသာ အေတြ႔ႀကီး ေတြ႔သြားေတာ့သည္။ ကူးဗား၏ တီထြင္မႈမ်ား အနက္ အမ်ားက ေ၀ဖန္ခ်င္စရာ အေကာင္းဆံုး၊ စာေပ ပံုသဏၭာန္အရ အထူးျခားဆံုးႏွင့္ ဖန္တီးမႈ စရိတ္ အႀကီးဆံုး တီထြင္မႈကို ျပရလွ်င္ The Cave ျဖစ္ပါမည္။ ထိုတီထြင္မႈမွာ နာမည္အတိုင္း စာေပ ရသကို လွ်ပ္စစ္ ဂူတစ္လံုးထဲ ၀င္ခံစားရသည့္တီထြင္မႈ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုတီထြင္မႈကိုခံစားမည့္ ပရိသတ္ဦးေရမွာ အကန္႔အသတ္ ရွိေနေတာ့သည္။ လွ်ပ္စစ္ဂူထဲကို တစ္ခ်ိန္တြင္ ပရိသတ္ ၅ ဦးထက္ ပို၀င္၍မရေခ်။ ဂူဆိုသည့္ အတိုင္း အက်ယ္အ၀န္းက ေျခာက္ေပပတ္လည္ေလာက္ရွိသည့္ အခန္းတစ္ခန္း ျဖစ္ၿပီး နံရံေလး ဘက္ႏွင့္ အမိုးကို ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္သားျပင္သဖြယ္ ဖန္တီးထားေလသည္။

ဂူအျပင္မွာက ထိုဖန္သားျပင္ နံရံမ်ားေပၚတြင္ ေပၚမည့္ ပံုရိပ္ႏွင့္ အသံမ်ားကို ကြပ္ကဲထိန္းခ်ဳပ္ေပးမည့္ ကြန္ပ်ဴတာႀကီးမ်ား ရွိေနသည္။ ဂူအတြင္းမွာ ရံဖန္ရံခါ ၾကမ္းခင္းေပၚ(သို႔မဟုတ္)ၾကမ္းေပၚတင္ ထားသည့္စားပြဲပုတစ္လံုးေပၚ ပံုရိပ္မ်ား ထင္ႏိုင္ေအာင္လည္း စီစဥ္ ထားၿပီး ထိုကဲ့သို႔ မ်က္ႏွာျပင္ ၅ ဖက္တြင္ ေပၚလာမည့္ ပံုရိပ္မ်ားကို ပကတိ မ်က္စိျဖင့္လည္း ၾကည့္၍မရေပ။ ၃ ဖက္ျမင္ မ်က္မွန္ျဖင့္သာ ထိုပံုရိပ္မ်ားကို ၾကည့္ႏိုင္ေလသည္။ ၃ ဖက္ျမင္ မ်က္မွန္ျဖင့္ ၾကည့္ရသည္ ဆိုသည့္ အခါမွာလည္း ပင္မ မ်က္မွန္တစ္လက္ကို ကြန္ပ်ဴတာ ႀကီးျဖင့္ ဆက္သြယ္ထားၿပီး ထိုမ်က္မွန္ တပ္ထားေသာ ပရိသတ္က ဂူၾကည့္ စာဖတ္ပရိသတ္ ၅ ဦးအနက္ အေရး အႀကီးဆံုးသူ ျဖစ္လာေလသည္။

ထိုသူတပ္ထားေသာ မ်က္မွန္ကိုမွ က်န္ပရိသတ္မ်ား၏ မ်က္မွန္မ်ားက ခ်ိတ္ဆက္ထားသျဖင့္ ထိုသူက ဂူအတြင္း ေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္လုပ္ကာ စူးစမ္းသည္ႏွင့္ အမွ် က်န္ လူမ်ား ျမင္ရမည့္ ပံုရိပ္မ်ားမွာ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္သြား တတ္ေလသည္။ ကိုယ္ၾကည့္ခဲ့ရသည့္ ဂူပြဲ တစ္ပြဲမွာ မိနစ္ ၃၀ ခန္႔ ၾကာျမင့္ၿပီး ျပဇာတ္ဆရာအျဖစ္ ကမာၻေက်ာ္ေသာ ဆယ္မ်ဴရယ္ဘက္ကက္၏ ျပဇာတ္တစ္ ပုဒ္မွ စာသားမ်ားကို စကားလံုးမ်ား၊ ေ၀ါဟာရ လွ်ပ္ပံုရိပ္ မ်ားအျဖစ္ အသြင္ ေျပာင္းထားသကဲ့သို႔ ေနာက္ခံစကား ေျပာမွာလည္း တကယ့္ျပဇာတ္ တစ္ပုဒ္အသြင္ တင္ဆက္ ထားေလသည္။ ကြန္ပ်ဴတာ စကရင္ေဆဗာမွာ ေပၚလာ တတ္သည့္စကားလံုးမ်ား လႈပ္ရွားေနသည့္ ပံုရိပ္မ်ားထက္ ထူးျခားဆန္းၾကယ္ေသာ အလင္းအေမွာင္၊ အေရာင္အေသြး၊ အေျပးအလႊား၊ အေႏွးအၿငိမ္ စုံလင္လွေသာ ဖန္တီးခ်က္မ်ား၏ ညိႇဳ႕ယူဖမ္းစားမႈႏွင့္အတူ အသံ၏ပ့ံပိုးမႈေၾကာင့္လည္း ဆယ္မ်ဴရယ္ဘက္ကက္၏ အေရးအသားသည္ မ်က္၀န္းႏွင့္နား တို႔တြင္သာ ရပ္တန္႔မေနမူဘဲ ရင္ထဲ၊ အသည္းထဲ၊ ဦးေႏွာက္ထဲ အထိ ၀င္လာ ရေပေတာ့သည္။ ဂူအတြင္းမွာ ရပ္ၾကည့္ ခံစား ရသျဖင့္လည္း ျပင္ပအေႏွာင့္ အယွက္လံုးလံုး မရွိမူဘဲ ျပဇာတ္ စာသား မ်ားထဲသို႔သာ စိတ္ကို ႏွစ္ထားႏိုင္သည္မို႔ အေတာ္ႀကီး သေဘာက်ဖြယ္ ဖန္တီးမႈသာ ျဖစ္ပါေလသည္။ ထိုဖန္တီးမႈမွာ စရိတ္စက အကုန္အက် မ်ားသည့္ အျပင္ လူအမ်ားစုလည္း တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း မခံစားႏိုင္သျဖင့္ အခ်ဳိ႕ေသာ ေ၀ဖန္ေရး ဆရာမ်ားကေတာ့ လူကံုထံ ပညာတတ္ ပရိသတ္ အတြက္သာ အက်ဳိးရွိမည့္ ဖန္တီးမႈ အျဖစ္ ေ၀ဖန္ၾကျပန္ပါသည္။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ အသက္ ၈၀ နား နီးကပ္လာသည့္ အခိုက္အတန္႔မွာပင္ ေခတ္ႏွင့္ ေလ်ာ္ညီေသာ နည္းပညာကို အသံုးခ်ကာ ဂႏၴ၀င္ စာေပကို(လူကံုထံပညာတတ္)ပရိသတ္မ်ား ခံစားႏိုင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းသည့္ တီထြင္ႏိုင္ သူႀကီး ေရာဘတ္ကူးဗား၏ အစြမ္းကိုလည္း ေအာခ်ခ်ီးက်ဴး မိရျပန္ပါသည္။ တီထြင္ ဖန္တီးမႈကို မရပ္မနားျပဳသကဲ့သို႔ ေခတ္၏ အေျပာင္းအလဲကို မ်က္ျခည္မျပတ္႐ံုမက ေခတ္ေရွ႕ကပင္ ေျပးေနသည့္ ကူးဗားလို စာေရးဆရာႀကီး၏ တပည့္ျဖစ္ခြင့္ ရေသာ အညိဳ၏ ရင္ေသြး ေက်ာင္းသားမ်ား ကံေကာင္းၾကသကဲ့သို႕ သူ႕ကို ခင္မင္ရင္းႏွီးကာ ေနာင္မွာ အလုပ္ေတြ အတူတြဲဖက္ လုပ္ကိုင္ခြင့္ရသည့္ ကိုယ့္မွာလည္း အလြန္ကံ ေကာင္းလွဟု ေတြးလာမိပါသည္။ အညိဳ႕ရင္ခြင္ကို မေရာက္မီက ကူးဗားကို ေစ်းဆစ္ လိုက္၊ ေၾကးမ်ား လိုက္လုပ္ခဲ့မိသမွ် အားလည္း အလြန္အၾကဴး အားနာလာမိရပါေတာ့ သည္။                    
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)

မသီတာ၊စမ္းေခ်ာင္း၊
(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ဧၿပီလ ၂၀၁၁)

No comments:

Post a Comment