၁။
''ကိုရင္ မနက္ျဖန္က်ရင္ေတာ့ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေနေပးပါ ကိုရင္ရယ္၊တတ္ႏိုင္ရင္ စကားလဲမေျပာပါနဲ႕လား''
''ကိုရင္...ဒါပဲေနာ္၊ မနက္ျဖန္ ကိုရင့္ကို ဘယ္သူကမွဂ႐ုတစိုက္ ၾကည့္မေနႏိုင္အားမွာိ မဟုတ္ဘူး၊ အဲဒါ ႐ႈပ္႐ႈပ္ယွက္ယွက္ေတြ လုပ္မေနနဲ႕ေနာ္''
''ကိုရင္ရယ္၊ တပည့္ေတာ္မ ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ မနက္ျဖန္ တစ္ရက္ေတာ့ လူေျပာလြတ္ပါေစေနာ္''
မနက္ျဖန္မွာ ထီးေတာ္တင္ပြဲ က်င္းပမွာေလ၊ ဒါေၾကာင့္မို႕ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေျခာက္တစ္ခါ ေခ်ာ့တစ္လွည့္ လာေျပာေနၾကတာ။ သူတို႕အေျပာေတြအရဆိုရင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ေတာ္ေတာ့္ကို ၿဂိဳလ္ေမႊတဲ့ကိုရင္ပဲ။ သကၤန္ူဝတ္နဲ႕ မတန္ေတာ့သလိုပဲ။ခက္တယ္ဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ့္စ႐ိုက္ကိုက အျမင္မေတာ္ရင္ ေျပာလိုက္ရမွ ေက်နပ္တာ။ ေျပာဆိုသူတို႕ကိုက...။
၂။
ေျပာရရင္ေတာ့ ဒီၤမန္လခြယ္ရြာကို ေရာက္တာကေန စရလိမ့္မယ္။
မိုးေကာင္းကို ရထားဆိုက္ေတာ့ ညေန ေျခာက္နာရီရွိၿပီ၊ မန္လြယ္နဲ႔ မိုးေကာင္းက ၃မိုင္ေက်ာ္ေဝးတယ္။ ရထားတြဲလံုးျပည့္ ပါလာတဲ့ ပရိသတ္အတြက္ ေဒါ့ဂ်စ္တစ္စီးပဲရတယ္။ ပစၥည္းေတြနဲ႔၊ သံဃာေတာ္ေတြ၊ (အလာတုန္းကကြၽန္ေတာ္လူဝတ္နဲ႔) သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြနဲ႔ ကေလးေတြကို အဲဒီ ေဒါ့ဂ်စ္ေပၚ တင္ေပးလိုက္ၿပီး က်န္တဲ့ကြၽန္ေတာ္တို႔လို လူငယ္နဲ႔ လူႀကီးေတြက ေျခက်င္ေလွ်ာက္ရတယ္။
မိုးေကာင္းဘူတာကေန ၿမိဳ႕စြန္သုသာန္ေဘး ေျမလမ္းမေပၚ ေလွ်ာက္သြားရတာ။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ၾကက္လွ်ာစြန္း ျဖဴျဖဴေလးေတြပါတဲ့ ဝါးတိုင္ကိုၾကည့္ၿပီး ေလွ်ာက္ရတာ။ ညက ေမွာင္သထက္ေမွာင္လာတာ။ ပါလာတဲ့ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီး အေသးေလးနဲ႔ပဲ လဲမက််ေအာင္ေလွ်ာက္ေနရတယ္။ ေျမလမ္းက ခ်ိဳင့္ခြက္နဲ႔ လွည္းႏွစ္ရာနဲ႔ ဘယ္လိုမွကို ညီတာမဟုတ္ဘူး။ ၂၄ နာရီလံုးလံုး ရထားေပၚ အေညာင္းမိေနခဲ့တာ။ ခုေတာ့ အမူးသမားလိုပဲ ယိုင္ထုိးထိုး စမ္းတဝါးဝါးနဲ႔။
ေဘးဘီကိုိ ၾကည့္လိုက္ရင္လည္း လယ္ကြင္းလိုလို၊ ဘာလိုလို ေတာင္တန္းမႈင္းၫို႔ၫို႔မွာ မီးေရာင္နီနီကို ျမင္ရေတာ့ ေက်ာခ်မ္းမိသလိုလို။
ေနာက္ ည ၉နာရီေလာက္မွ ေစတီေတာ္ရင္ျပင္ကို ေရာက္ေတာ့တယ္။ မီးဝင္းဝင္း၊ လူ႐ႈပ္႐ႈပ္နဲ႔ ဆူညံေနေပမယ့္ ခုနကလမ္းမွာလို ဘာသံမွန္းမသိတဲ့ အသံေတြ ဆူညံေနတာထက္ေတာ့ နားခံသာ စိတ္ခံသာတာေပါ့။
ညေနစာမစားရေသးလို႔ လူေတြအားလံုးက ဆာလွၿပီ။ ပါလာတဲ့ မုန္႔ေတြ ရွာေဖြထုတ္ယူေနၾကၿပီ။ ထမင္းမခ်က္ရ ေသးဘူးလို႕ သိရေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရွာစားရတာေပါ့။ ဒီမွာပဲ ထန္းလ်က္ထုပ္ေတြေဝတယ္။ အဆာေျပေပါ့ေလ။ ထန္လ်က္ထုပ္က ေရာက္လာတဲ့လူအေရအတြက္ထက္ နည္းေနေတာ့ ေဝတဲ့လူေတြက မိသားစုနဲ႔လာတဲ့လူေတြကို တစ္ထုပ္ ေလွ်ာ့ေဝတယ္။ အမွန္ေတာ့ ထန္လ်က္ထုပ္ တစ္ထုပ္ဟာ ဆယ့္ငါးက်ပ္သားေလာက္ရွိတယ္ဆိုေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္ ေလာက္ပါတဲ့ မိသားစုဆိုရင္ပဲ မွ်စားရင္ေလာက္႐ံုမကဘူး ကပိုေတာင္ပိုပါေသးတယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔မိသားစုလည္း ႏွစ္ထုပ္ေလွာ့ယူတယ္။ ခဏၾကာထမင္းက်က္ရင္ စားရေတာ့မွာပဲ။ နည္းနည္းေလး စားထားရလို႔ အမူးေျပ႐ံုဆို ေတာ္ေရာေပါ့။
အဲ...ကြၽန္ေတာ္တို႔ စုထိုင္ေနတဲ့ ေနရာနားက မိသားစုကေတာ့ ေလးေယာက္၊ယူထားတဲ့ ထန္းလ်က္ထုပ္က ခုႏွစ္ထုပ္။ ဘယ္လိုကဘယ္လို ခုႏွစ္ထုပ္ရေအာင္ ယူထားတယ္ေတာ့မေျပာတတ္ဘူး။ အေဖနဲ႔ အေမကတစ္ေယာက္တစ္ထုပ္ စားေနတဲံအျပင္ စပယ္ယာတစ္ထုပ္လည္း ကိုင္ထားေသးတယ္။ ကေလး ႏွစ္ေယာက္ကလည္း တစ္ေယာက္တစ္ထုပ္စီနဲ႔။
''ရဲ...မင္းတို႔မွာ ထန္းလ်က္တစ္ထုပ္ပိုရင္ ေပးပါလားကြာ၊ ငါတို႔လဲတြက္ေဝတာပဲ၊ ခု အဘြားတစ္ေယာက္အတြက္ လိုေနလို႔''
ေစာ္ဘြားနီ လာေျပာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ထန္းလ်က္ထုပ္ေတြကုန္သြားၿပီ။ ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း အဲဒီမိသားစုစီသြားၿပီး...
''ဒီမွာအန္ကယ္၊ အန္ကယ္တို႔ဆီမွာ ထန္းလ်က္ထုပ္ပိုတယ္မဟုတ္လား၊ ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကို ေပးလိုက္ပါလား၊ အဘြားတစ္ေယာက္ မရေသးလို႔တဲ့''
''ဟင္''
အေမလုပ္သူက သူ႔ထန္းလ်က္ထုပ္ကို ခပ္တင္းတင္းဆုပ္ထားလိုက္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ေျပာတာကို အၾ႕ာလိုက္သလိုလို၊ နားမလည္သလိုလို လုပ္ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူး။ သူ႔သားလက္ထဲက စပယ္ယာတစ္ထုပ္ကို ေကာက္ယူၿပီး ေစာ္ဘြားနီကို လွမ္းေပးလိုက္တယ္။
''ဟာ''
ေကာင္ေလးက မေက်မနပ္ ျဖစ္သြားသလိုနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္လက္ထဲမွာတင္ ရွိေသးတဲ့ ထန္းလ်က္ထုပ္ကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။
''သား ေပးလိုက္ေလ သားရဲ႕၊ ေမေမ ထပ္ေတာင္းေပးမယ္သိလား''
သူ႕အေမက ယူေပ့ေစ။ ငါတို႔ ထပ္ေတာင္းရင္ ရမွာပဲဆိုတဲ့ ဟန္မ်ိဳးနဲ႔ေျပာၿပီး ဟိုဘက္လွည့္သြားတယ္။ ေစာ္ဘြားနီက အားနာေနတဲ့ ပံုမ်ိဳးနဲ႔ ''အဘြားက သိပ္ဆာေနလို႔ပါ အေဒၚ၊ စိတ္မရွိပါနဲ႔ေနာ္''လို႔ ေျဖရွင္းခ်က္ေပးေနေသးတယ္။
''အန္တီတို႔လဲ ေဝသေလာက္ယူထားတာပဲ၊ လိုက္ေတာင္းထားတာ မဟုတ္ပါဘူး''
''ေဝတိုင္း ယူထားတယ္လား၊ ဒီမွာ...''
ကြၽန္ေတာ့္စကားမဆံုးခင္မွာပဲ ေစာ္ဘြားနီက ကြၽန္ေတာ့္လက္ကိုဆြဲၿပီး ထြက္ခဲ့တယ္။''ရတိုင္းမယူနဲ႔ဗ်ဳိ႕...၊ သိတတ္ရတယ္ ''လို႔ေတာ့ ေအာ္ျဖစ္ေအာင္ ေအာ္ခဲ့ေသးတယ္။
အဲဒီကစလို႔ ရဲကိုမာန္ဟာ လူဆိုးေလး ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။
ေနာက္တစ္ေန႔မွာရဟန္းခံပြဲလုပ္တယ္။ ရဲကိုမာန္ဟာ ကိုရင္ဝါသိတ ျဖစ္သြားၿပီ။ မေန႔က ခ်ာတိတ္ေလးလည္း ကိုရင္ ေဇာတိက ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုထိ အဲဒီကိုရင္ကုိ ကိုရင္ပိန္ေၫွာင္လို႔ ေခၚေနတာပဲ။ ကိုရင္ေဇာတိက ဘြဲ႕အမည္နဲ႔လိုက္ေအာင္ သူတို႔မိသားစုက ခ်မ္းသာလ်က္နဲ႔ ကိုရင္ေဇာတိက ကိုယ္တိုင္က ပိန္ေနတာကေတာ့ ေလွာင္စရာျဖစ္ေနတာေပါ့။
ကြၽန္ေတာ့္ညီ ကိုရင္ ကဝိဓဇနဲ႔ ကိုရင္ပိန္ေၫွာင္က ရြယ္တူ။ကြၽန္ေတာ့္ညီကကြၽန္ေတာ္္နဲ႔ တျခားစီ။ဘယ္ေနရာမဆို သည္းခံတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲထင္ပါရဲ႕၊ ကိုရင္ငယ္ေတြထဲမွာ ကိုရင္ပိန္ေၫွာင္နဲ႔ ကိုရင္ကဝိဓဇဟာ အတြဲဆံုးပဲ။
တစ္ခုရွိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေနရထိုင္ရတာ ဒီေရႊဝင္းေတာင္ေစတီကို ျပန္လည္ မြမ္းမံရာမွာ လုပ္အားေပးဖို႔ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ လာတာဆိုေတာ့ ဘာကိုမွ မညည္းၫူခ်င္ဘူး။ အားလံဳးနဲ႔ တန္းတူေပါ့။
ေပႏွစ္ဆယ္၊ ဆယ့္ႏွစ္ေပရွိတဲ့ တဲထဲမွာ တစ္ေပၚတစ္ေယာက္၊ တစ္ပါးေပၚတစ္ပါး ထပ္မိလုနီးပါး အိပ္ရတယ္။ အုန္းလက္ေျခာက္ၾကားက တိုးဝင္လာတဲ့ေလေအးေတြရဲ႕ဒဏ္ကို ပိုခံႏိုင္တယ္ဆိုၿပီး အိပ္တာပဲ။ ေစာင္တစ္ထည္ ႏွစ္္ပါးၿခံဳရေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ နီးနီးကပ္ကပ္တိုးအိပ္ရေတာ့ ကိုယ္ေငြ႕နဲ႕ ေႏြးတာပါပဲ။ ေအာက္ခင္းဖေယာင္းပုဆိုးစနဲ႔ လြတ္သြားရင္ ဝါးၾကမ္းခင္းၾကားက ေလတိုးရင္ ဖေယာင္ပုဆိုးစကိုဆြဲလိုက္၊ ဟိုဘက္ကျပန္ဆြဲရင္ ၿငိမ္ေနလိုက္နဲ႔ မိုးလင္းတာပါပဲ။ ေခါင္းအမံုးဆိုလဲ ကိုရင္ေဇာတိကနဲ႔ဲ ကိုရင္နႏၵ ႏွစ္ပါးပဲပါလာတယ္။ က်န္တဲံ ကိုရင္ေတြကေတာ့ မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါေပၚ လက္တင္ၿပီး အိပ္တာပဲ။ အဲဒါကို ကိုရင္ေဇာတိက,က သူ႔ေစာင္ကို မွ်မၿခံဳခ်င္ဘူး။ သူ႔ေမႊ႕ယာေလးကို မွ်မအိပ္ခ်င္ဘူး။ ဒီလို ေစာဒကတက္လာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ပဲ ထိပ္တိုက္ေတြ႕တာေပါ့။
ဒီၾကားထဲ ကိုရင္နႏၵရဲ႕ အေဖ၊ အေမကတစ္မ်ိဳး။ ညကြၽန္ေတာ့္နားမွာပဲ သူတို႔သားကို ရွိေစခ်င္သတဲ့။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေတြ႕လို႔မွ ကိုရင္နႏၵကို မေတြ႕ရရင္ ကိုရင္နႏၵကို ေတြ႕ၿပီး ကြၽန္ေတာ္မပါရင္ ေမးၾကျမန္ၾကနဲ႔။ အားလံုးကိုစီလုပ္အားေပးေနၾကတာပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔လို ကိုရင္ႀကီးေတြကအုတ္သယ္၊ မဆလာသယ္ လုပ္ႏိုင္ေပမယ့္ ကိုရင္နႏၵတို႔လို ကိုရင္ငယ္ေတြကေတာ့ အုတ္ေထာင္းေလာက္ပဲႏိုင္တာေပါ့။ ဒါေတာင္ ေမာင္းကကိုရင္ငယ္တစ္ပါးတည္းမႏိုင္လို႔ အနည္းဆံုး ကိုရင္ႏွစ္ပါးတက္ခုန္မွရတာ။ခုန္လို႔ေမာရင္ ေမာင္းေအာက္ကိုအုတ္ခဲထည့္၊ အုတ္ခဲထည့္တာလည္းလက္လ်င္မွ၊ မလ်င္ရင္ လက္ပါေထာင္းမိမွာ ေသခ်ာတယ္။ ဝါးတုတ္ကိုေထာင္းမိရင္ပဲ တုတ္ကျပန္အ႐ိုက္ကို ခံရၿပီမွတ္ေတာ့။ ဒီအုတ္ေထာင္းတာကိုလည္း မိန္ကေလးေတြ၊ အဘြားႀကီးေတြနဲ႔ ကိုရင္ငယ္ေတြပဲလုပ္ၾကတာ။
အားအင္အျပည့္သံုးႏိုင္တဲ့ လူေတြကေတာ့ အုတ္သယ္၊ သဲသယ္၊ မဆလာသယ္ပဲ။ အဲ မိုးေကာင္းက ၾကက္ေျခနီတပ္ဖြဲ႕ လမ္းစဥ္လူငယ္၊ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕ေတြ လာလုပ္အားေပးရင္ေတာ့ ပန္းရံဆရာႀကီးဦးေက်ာ္ေအးလခဲ ျလက္မလည္ေတာ့ဘူး။ သိပ္လည္းေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္။မိန္းကေလးေတြကို ဒုတိယပစၥယံအထိ တက္ခြင့္ေပးထားေတာ့ အဲဒီထိက မိန္းကေလးေတြ၊ ေနာက္တစ္ဆင့္ၿပီးတဆင့္ ေယာက်ာ္းေလးေတြနဲ႔ ကိုရင္ေတြ၊ ဦးပဥၥင္းေတြ လုပ္အားေပးတဲံလူမ်ားရင္ မ်ားသလိုပဲ။ တစ္ရက္တည္းနဲ႔ ပစၥယံငယ္တစ္ခုေလာက္ေတာ့ ၿပီးတယ္။
ဒါေပမယ့္ လုပ္အားေပတဲ့ လူေတြအတြက္ အေကြၽးအေမြးကေတာ့ ေစတီေဂါပကအဖြဲ႕အေနနဲ႔ မာက်စ္က်စ္ ႀကံသကာ, ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ေလာက္သာ တတ္ႏိုင္တာ။ မိုးေကာင္ၿမိဳ႕ေပၚက အလွဴရွင္ေပၚလာမွ ကိုရင္တို႔၊ သံဃာေတြပါ ဟင္းမယ္စံုတာ။
ဆြမ္းကိစၥရွိေသးတယ္။ ဆြမ္းက ရန္ကုန္ကပါလာတဲံ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ႏွစ္အုပ္စုခြဲၿပီး အလွည့္က် ေန႔စြမ္းနဲ႔ အာရုဏ္ကို စီစဥ္ရတာ။ ရန္ကုန္အုပ္စုေရာ၊ ရင္ျပင္ေပၚက ေဒသခံေရာ အားလံုး သတ္သတ္လြတ္ပဲ စားၾကတာ ဟင္းမထပ္ေအာင္၊ အဆင္ ေျပေအာင္ အမ်ိုးသမီးေတြပဲ လုပ္ၾကရတာ။ ၾကာဇံေၾကာ္၊ ပဲဟင္း၊ အာလူးသုတ္၊ ပဲျပဳတ္ေၾကာ္ေတြကိုပဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းကပ္ၾကတာ။ သူတို႔ လူေတြကေတာ့ ေန႕စဥ္ ဖ်ာၾကမ္းႀကီးေပၚက ယင္တေလာင္းေလာင္းအံုေနတဲ့ ထမင္းၫိုၾကမ္းနဲ႔ ပဲဟင္းရည္က်ဲက်ဲ၊ သရက္ခ်ဥ္ သုတ္၊ င႐ုတ္သီးစပ္စပ္ေၾကာ္နဲ႕ မေျပာင္းမလဲ ႀကိတ္ၾကရတာ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ထင္ပါရဲ႕။ ကိုရင္ေဇာတိက မယ္ေတာ္ဟာ ဆြမ္းခ်က္တဲ့ ကိစၥအျပင္ ဆြမ္းကပ္ရင္လဲပါတာပါပဲ။
ဆရာေတာ္နဲ႔ ဦးပၪၥင္းေတြဝိုင္းကို ဆြမ္းစားေက်ာင္းငယ္ရဲ႕ အေပၚမွာ ခင္းရင္ ကိုရင္ေတြဝိုင္းကိုေတာ့ တစ္ထြာေလာက္နိမ့္တဲ့ ဝါးၾကမ္းခင္းေပၚမွာ ခင္းေပးတယ္။ ရွားရွားပါးပါးမို႔ တစ္ေန႔နည္းနည္းသာကပ္ႏိုင္တဲ့ ပဲပုပ္ေၾကာ္လို ဟင္းမ်ိဳးဆို ဆရာေတာ္ ေတြဝိုင္းမွာပဲပါေတာ့တယ္။ အဲဒီမွာမွ ဒယ္အိုးထဲမွာနည္းနည္းခ်န္ၿပီး ကိုရင္ဝိုင္းထဲကို ယူလာတာက ကိုရင္ေဇာတိကရဲ႕ မယ္ေတာ္။ ေနာက္ ဆြမ္းပန္းကန္ေသးေသးေလးထဲက ပဲပုပ္ေၾကာ္ကို ဇြန္းႀကီးႀကီးနဲ႔ခပ္ၿပီး ကိုရင္ေဇာတိကသပိတ္ထဲကို ထည့္ကပ္ေတာ့တာပဲ။
ရန္ကုန္ကလာကတည္းက တန္ခူးလျပည့္ေန႔အမီ ေရႊဝ္းေတာင္ေစတီေတာ္ထီးတင္ႏိုင္ေရးဆိုၿပီး လာခဲ့ၾကတာ။ခုလို ေကာ္ဖီေရာင္တြင္းေရကို သေျပၫိွဆပ္ျပာမည္းမည္းနဲ႔ တြဲသံုးေနရတဲ့ အေျခအေနခ်င္းတူေနခ်ိန္မွာေတာ့ ရန္ကုန္က စည္းစိမ္ ဂုဏ္သိမ္ေတြအတိုင္း ေနခ်င္လို႕ မျဖစ္ႏိုင္မွန္းသိလ်က္နဲ႔ နည္းနည္းပိုရပိုရဆိုၿပီး အပိုဇာခ်ဲ႕တာမ်ိဳးကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္မႀကိဳက္ဘူး။
ဒါေၾကာင့္လည္း ဆရာေတာ္ဆီေလွ်ာက္ၿပီး ေနာက္ေန႔မွာ စိတ္ဆႏၵပါတဲ့ ကိုရင္ကဝိဓဇနဲ႔ ကိုရင္ေခမာကိုေခၚၿပီး လြယ္မယ္ရြာထဲ ဆြမ္းခံၾကြထြက္ခဲ့တယ္။ ေျခေညာင္းတာေရာ၊ ဆြမ္းေနာက္က်တာေရာ၊ ဆြမ္းဟင္းမေကာင္းတာေၾကာင့္ေရာ ထင္ပါရဲ႕ ကိုရင္ေခမာကေနာက္ေန႔ ဆြမ္းခံမၾကြခ်င္ေတာ့ဘူးလို႔ အုတ္သယ္ေနတုန္းလာေလွ်ာက္တယ္။ ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ ကိုရင္ကဝိဓဇကိုပါ ေနရစ္ဖို႔ေျပာၿပီး တစ္ပါတည္း ထြက္ခဲ့တာေပါ့။
ေနာက္ ေစတီရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ေတာင္ေပၚမွာရွိေနတဲ့ သိမ္ဘက္တက္လာၿပီး ဆြမ္းဘုဥ္းေပးတယ္။ စိတ္ကူးထဲမွာ ေနာက္ ေတာင္ေတြတစ္ေတာင္ၿပီးတစ္ေတာင္ တက္ခ်င္လာတယ္။ ေတာင္တက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ စိတ္ဟာ ေတာင္ေပၚေရာက္ဖို႔ တစ္ခုတည္းရွိ ေနသလို ပတ္ဝန္းက်င္ဟာလည္း သစ္ရိပ္၊ ဝါးရိပ္၊ တစ္ရိပ္ခ်ည္းမို႔ စိတ္ခ်မ္းေျမ႕ေနသလိုပဲ။ ေတာင္ႏွစ္လံုးလာက္ တက္ၿပီး ျပန္ဆင္းခဲ့ေတာ့ တဲမွာ လူေတြ႐ႈပ္ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေပ်ာက္ သြားလို႔တဲ့။
''ဆြမ္းကပ္ရာမွာေတာင္ ဆရာေတာ္နဲ႔ ဦးပၪၥင္း၊ ဦးပၪၥင္းနဲ႔ ကိုရင္၊ သားကိုရင္နဲ႔ တျခားကိုရင္ ခြဲကပ္ေနလို႔ စိတ္႐ႈပ္လာလို႔ဗ်ဳိ႕။ ေတာထဲထြက္သြားတာ။ ကိုရင္ စိတ္ကူးေပါက္လာရင္ ဒီေတာထဲမွာပဲ တစ္လေလာက္ တရားအားထုတ္ဦးမယ္''လို႔ ေျပာေတာ့ ဒကာႀကီးေရာ ဒကာမႀကီးပါ မ်က္ႏွာေတြပ်က္လို႔။
''ကိုရင္သဒၶါကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ဒါေပမယ့္ စဥ္းစားဦးကိုရင္၊ စဥ္းစားဦး...''
လူမ်ားစုက ကြၽန္ေတာ့္ကို စိတ္႐ူးေပါက္ရာ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတယ္လို႔ ျမင္ၾကတယ္။ ေဒသခံေတြစကားအရ ကြၽန္ေတာ္ေရာက္ခဲ့တဲ့ေတာင္ေတြမွာ က်ားသစ္နဲ႔ တျခားေတာ္ေကာင္ေတြရွိတယ္။တစ္ခါတစ္ခါ ကခ်င္ေသာင္းက်န္းသူေတြ လာတတ္ တယ္ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို အဲဒီဘက္ မသြားေစခ်င္ၾကဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ သံုး,ေလးရက္ေလာက္ ဆက္သြားပစ္လိုက္တယ္။ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးကိုမွ မေတြ႕ရလို႔ထင္ပါရဲ႕ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။
ေစတီေတာ္ကိုျပဳျပင္လာတာ တစ္ေန႔ညက ပိန္းနဲတိုင္စိုက္ၿပီးသြားတယ္။''ေအာင္ၿပီ...ေအာင္ၿပီ''လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လုပ္အားရွင္ေတြ ေအာ္လိုက္တဲ့အသံဟာ မိုးတိမ္ေတာင္ေတြကိုေတာင္ ထိခိုက္႐ိုက္ခ်ဳန္းသြားတယ္ထင္ပါရဲ႕။ အဲဒီညက မိုးေတြရြာတယ္။ မုိးရြာထဲမွာပဲ ကြၽန္ေတာ္ေနခဲ့တယ္။ အားလံုးတဲထဲဝင္ၿပီဆိုမွ ေစတီေတာ္ေရွ႕မွာ ကြၽန္ေတာ္ ေမတၱာဘာဝနာပြားရင္း ေနလိုက္တယ္။ စိတ္ထဲ ေအးခ်မ္းလိုက္တာေလ။မိုးကလည္း တစိမ့္စိမ့္ရြာေနေတာ့ ကိုယ္ခႏၶာပါ ေအးခ်မ္းေနတယ္။
မေန႔က ကြၽန္ေတာ္ဖ်ားတယ္။ လူေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာကုန္ၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို အ႐ူးတစ္ေယာက္လို ဆက္ဆံလာၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ေဖေဖနဲ႔ ေမေမက ကြၽန္ေတာ့္ကို စိတ္ထင္ရာမလုပ္ဖို႔ေျပာရင္းနဲ႔ လူထြက္ဖို႔ပါ ေျပာလာၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ လူမထြက္ခ်င္ေသးဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ကိုရင္ဝတ္နဲ႔ လုပ္အားေပးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားလို႔။ ေနာက္တစ္ေၾကာင္းကေတာ့ လူေတြက ကြၽန္ေတာ့္ကို ကိုရင္ဝတ္နဲ႔ မဟုတ္တာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေလွ်ာက္ေျပာလို႔ မေကာင္းဆိုးရြား ဝင္ေနတယ္လို႕ ထင္ၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ရယ္ခ်င္လိုက္တာေလ။ ေနာက္ဆံုး သူတို႔ေရွ႕မွာ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ရင္ ထပ္ေျပာေနၾကမွာစိုးလို႔ သူတို႔ေတြ ဝိုင္းအံုေနတဲ့ၾကားက ေျပးထြက္လာၿပီး ေအာ္ရယ္လိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ ေနာက္ကို သူတို႔ေတြ လုိက္လာၾကၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ကို အတင္းဖမ္းၿပီး အိပ္ခိုင္းၾကတယ္။
ေနာက္ ဒီေန႔မွာေတာ့ ခုနကလို ကြၽန္ေတာ့္ကို ဝိုင္းၿပီး ေျခာက္ၾက၊ ေခ်ာ့ၾကေတာ့တယ္။ မနက္ျဖန္ တန္ခူးလျပည့္ေန႔ေလ။ ေရႊဝင္းေတာင္ ေစတီေတာ္ႀကီး ထီးေတာ္တင္မယ့္ေန႔ေလ။ မနက္ျဖန္မွာ ကြၽန္ေတာ္ၿငိမ္ၿငိမ္ေနရမတဲ့။စကားမေျပာပါနဲ႔တဲ့။ လူေျပာလြတ္ပါေစတဲ့။ အင္း...ၿငိမ္ၿငိမ္ေနရမတဲ့။
၃။
မနက္ေစာေစာကတည္းက လူေတြ႐ႈပ္႐ႈပ္ယွက္ယွက္ ျဖစ္ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ လူေတြအားလံဳးကို ေသခ်ာလိုက္ၾကည့္ ခ်င္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ ေစတီေတာ္တစ္ဝက္ေလာက္မွာရွိတဲ့ စင္ေလးေပၚတက္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီေပၚဆိုရင္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာက ေထဲ ဝင္လာတဲ့လူေတြ၊ ထီးေတာ္ကို လက္ယာရစ္သံုးပတ္လွည့္မယ့္အုပ္စု၊ အိုးစည္ဝိုင္း၊ ရွမ္းသိုင္းအဖြဲ႕ေတြ အားလံဳးကို ဗီြဒီယိုနဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ေနတဲ့ လူေတြအားလံုးကို ျမင္ႏိုင္တယ္ေလ။
ကြၽန္ေတာ္စင္ေပၚကိုေရာက္ရင္ပဲ ကိုရင္ေဇာတိကနဲ႔ ကိုရင္နႏၵတို႔ လိုက္တက္လာၾကတယ္။
''ကိုရင္ႀကီး ၿငိမ္ၿငိမ္ေနေနာ္၊ လိမ့္က်ရင္ ဒုကၡမ်ားသြားမယ္''
ကိုရင္ေဇာတိက,က မထီမဲ့ျမင္ေျပာလာေတာ့...
''ငါခုန္ခ်ဖို႔ ဒီမွာလာေနတာ''လို႔ ဘုေတာလိုက္တယ္။
ကိုရင္ငယ္ႏွစ္ပါးလံုး အဟုတ္မွတ္ၿပီး ေၾကာက္သြားၾကတယ္။ေအာက္ျပန္ဆင္းဖို႔ႀကိဳးစားၾကတယ္။ မနက္ရွစ္နာရီေလးဆယ္တိတိမို႔ ပထမဆံုးထီးေတာ္ေအာက္ေျခကို မဂၤလာစည္သံနဲ႔အတူ ဝါးေလွကားေစာင္းအတိုင္း ပင့္ေတာ္မူလာၾကတယ္။ ဒီေလွကားတစ္ခုတည္း ရွိတာမို႔ ေအာက္ဆင္းလို႔မရေတာ့တဲ့အတြက္ ေလွကားအတိုင္း ပင့္တင္ေတာ္မူလာတဲ့ ထီးေတာ္ကိုပဲ ထိုင္ဖူးရင္း ႏႈတ္က ဆုေတြတြတ္တြတ္ေတာင္းေနၾကတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေဂါပကလူႀကီးတစ္ေယာက္က ဆြမ္းစားေက်ာင္းေရွ႕ကေန မူလအစီအစဥ္အတိုင္း ''မိုးေကာင္ၿမိဳ႕၊ မန္လြယ္ရြာ၊ ေရႊဝင္းေတာင္ေစတီေတာ္ ထီးေတာ္တင္ပြဲ(၁၉-၄-၈၄)'' ဆုိုတဲ့ စာတန္းပါတဲ့ ပိတ္ျဖဴစကို ရတဲ့လူဟာ ဆုေငြတစ္ရာက်ပ္တိတိ ရမယ္လို႔ ပိတ္ျဖဴစေနာက္ေက်ာမွာ ေရးထားတယ္။
ပိတ္ျဖဴစဟာ ေလႏွင္ရာေရြ႕ရင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ရွိတဲ့ စင္ေလးနားကိုေရာက္လာတယ္။ စင္ေလးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးနီး ကပ္လာတယ္ဆိုရင္ပဲ ၿဗံဳးဆို ကိုရင္ေဇတိကဟာ မတ္တပ္ရပ္ရင္း ပိတ္ျဖဴစကို လွမ္းဖမ္းလိုက္တယ္။
''ဟာ''
''ဟင္...''
''ကိုရင္ေလး၊ ကိုရင္ေလး''
လူသံေတြ ဆူညံသြားလို႔ ကြၽန္ေတာ္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုရင္ေဇာတိကဟာ စင္ေလးေပၚမွာ မရွိေတာ့ဘူး။ ဝါးစင္ေလးရဲ႕ အခင္းေအာက္မွာ ထိုးခံထားတဲ့ ဝါးလံုးတန္းကို လက္တစ္ဖက္နဲ႔ ဆြဲခိုထားတယ္။ ေနာက္ လက္တစ္ဖက္မွာေတာ့ မိုးပ်ံပူေဘာင္း ငါးလံုးပါတဲ့ ပိတ္ျဖဴစကိုေတြ႕ရတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ရင္ဟာ မဂၤလာေဗ်ာစည္သံနဲ႔အတူ ကြၽန္ေတာ့္နားဝမွာ က်ယ္ေလာင္လာတယ္။ ႐ုတ္တရက္ ကြၽန္ေတာ္ ဝမ္းလ်ား ထိုးၿပီး ဝါးစင္ရဲ႕ တစ္ဖက္အစြန္းမွာ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကို ခ်ိတ္ကန္ထားလိုက္တယ္။ ကိုရင္နႏၵက ကြၽန္ေတာ့္ေျခေထာက္ေတြကို လွမ္းဆြဲထားေပးတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္လက္ႏွစ္ဖက္ဟာ ကိုရင္ေဇာတိကရဲ႕ ဝါးတန္းေပၚကလက္ကို ဆုပ္ကိုင္မိခ်ိန္မွာ ''ကိုရင္ ဟိုပိတ္စကို လႊတ္လိုက္ပါ။ ကိုရင့္ကိုလက္လွမ္းေပး''လို႔ ခပ္ေလာေလာေျပာလိုက္တယ္။ ကိုရင္ေဇာတိက,က ပထမ ေၾကာင္ေနေသးတယ္။ မ်က္ႏွာပ်က္ေနတာမို႔''ကိုရင္မေၾကာက္နဲ႔ ပိတ္စကိုလႊတ္၊ လက္ေပး''လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
ကိုရင္ေဇာတိကဟာ ပိတ္စကိုလႊတ္ရင္း ကိုယ္ေပၚမွာ မၿမဲေတာ့တဲ့ ကိုယ္႐ံုကိုပါ လႊတ္လိုက္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္တယ္။
ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ကို အားနဲ႔ဆြဲတင္ရင္း ''ကိုရင္၊ ဝါးတိုင္ကိုေျခနဲ႔ တစ္ခ်က္ကန္ေပးပါ''လို႔ ေျပာရတယ္။ သူေျခနဲ႔ကန္တဲ့အခ်ိန္၊ ကြၽန္ေတာ္သူ႔ကို အားနဲ႔ဆြဲအမ၊ သူ႔ကိုယ္တစ္ျခမ္းဟာ စင္ေလးရဲ႕ေထာင့္စြန္းေပၚ ေပၚလာတယ္။ ကိုရင္နႏၵကလည္း လွ်င္တယ္။ ကိုရင္ေဇာတိကလက္ကို သူဖမ္းကိုင္လိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္လက္ေတြက ကိုရင္ေဇာတိကခ်ိဳင္းေအာက္ကို ေရာက္သြားၿပီး ဆြဲမ လိုက္တယ္။
ကိုရင္ေဇာတိကဟာ ကိုရင္ပိန္ေၫွာင္ ဘြဲ႕ရထားသူမို႔ထင္ပါရဲ႕ စင္ေလးေပၚ ေစြ႕ကနဲေရာက္လာေတာ့တယ္။
''ဟယ္''
ေအာက္ဘက္ကလူသံေတြ ျပန္ထြက္လာတယ္။ကြၽန္ေတာ္တို႔စင္ေပၚက ကိုရင္သံုးပါးကေတာ့ သက္ျပင္းကိုယ္စီခ် လိုက္ၾကတယ္။
ထီးေတာ္အေျခပိုင္း ေနရာတက် တင္ၿပီးတဲ့ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ မဂၤလာစည္ေတာ္သံကို က်ယ္ေလာင္စြာ ၾကားလိုက္ရတဲ့ အထိ ကြၽန္ေတာ္ ဘာစကားမွ မေျပာမိေသးပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တင္မဟုတ္ပါဘူး အားလံုး။ (အားလံုးလို႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္တယ္) ဘာစကားမွ မေျပာၾကဘူး။
ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ကြၽန္ေတာ့္နားထဲမွာ မဂၤလာစည္သံတစ္ခုကလြဲလ္ို႔ ကြၽန္ေတာ္ ဘာမွမၾကားရဘူး။ ဘာဆိုဘာမွ မၾကား ရဘူး။
မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)
၁၉၈၇ ခု၊ ဇန္နဝါရီ လ၊ စံပယ္ျဖဴ မဂၢဇင္း
